புரிவுண்ட புணர்ச்சியுள் புல் ஆரா மாத்திரை,

அருகுவித்து ஒருவரை அகற்றலின், தெரிவார்கண்,

செய நின்ற பண்ணினுள் செவி சுவை கொள்ளாது,

நயம் நின்ற பொருள் கெடப் புரி அறு நரம்பினும்

பயன் இன்று மன்றம்ம, காமம் இவள் மன்னும் . . . .

ஒள் நுதல் ஆயத்தார் ஓராங்குத் திளைப்பினும்,

உள் நுனை தோன்றாமை முறுவல் கொண்டு அடக்கி, தன்

கண்ணினும் முகத்தினும் நகுபவள்; பெண் இன்றி

யாவரும் தண் குரல் கேட்ப, நிரை வெண் பல்

மீ உயர் தோன்ற, நகாஅ, நக்காங்கே, . . . .

பூ உயிர்த்தன்ன புகழ் சால் எழில் உண்கண்

ஆய் இதழ் மல்க அழும்;

ஓஒ! அழிதகப் பாராதே, அல்லல் குறுகினம்;

காண்பாம் கனங்குழை பண்பு;

என்று, எல்லீரும் என் செய்தீர்? என்னை நகுதிரோ? . . . .

நல்ல நகாஅலிர் மற்கொலோ யான் உற்ற

அல்லல் உறீஇயான் மாய மலர் மார்பு

புல்லிப் புணரப் பெறின்

'எல்லா! நீ உற்றது எவனோ மற்று?' என்றீரேல், 'எற் சிதை

செய்தான் இவன்' என, 'உற்றது இது' என, . . . .

எய்த உரைக்கும் உரன் அகத்து உண்டாயின்,

பைதல ஆகிப் பசக்குவமன்னோ என்

நெய்தல் மலர் அன்ன கண்;

கோடு வாய் கூடாப் பிறையை, பிறிது ஒன்று

நாடுவேன், கண்டனென்; சிற்றிலுள் கண்டு, ஆங்கே, . . . .

ஆடையான் மூஉய் அகப்படுப்பேன்; சூடிய,

காணான் திரிதரும்கொல்லோ மணி மிடற்று

மாண் மலர்க் கொன்றையவன்

'தெள்ளியேம்' என்று உரைத்து, தேராது, ஒரு நிலையே,

'வள்ளியை ஆக!' என நெஞ்சை வலியுறீஇ, . . . .

உள்ளி வருகுவர்கொல்லோ? வளைந்து யான்

எள்ளி இருக்குவேன் மற்கொலோ? நள்ளிருள்

மாந்தர் கடி கொண்ட கங்குல், கனவினால்,

தோன்றினனாக, தொடுத்தேன்மன், யான்; தன்னைப்

பையெனக் காண்கு விழிப்ப, யான் பற்றிய . . . .

கையுளே, மாய்ந்தான், கரந்து

கதிர் பகா ஞாயிறே! கல் சேர்திஆயின்,

அவரை நினைத்து, நிறுத்து என் கை நீட்டித்

தருகுவைஆயின், தவிரும் என் நெஞ்சத்து

உயிர் திரியா மாட்டிய தீ; . . . .

மை இல் சுடரே! மலை சேர்தி நீ ஆயின்,

பௌவ நீர்த் தோன்றிப் பகல் செய்யும் மாத்திரை,

கைவிளக்காகக் கதிர் சில தாராய்! என்

தொய்யில் சிதைத்தானைத் தேர்கு

சிதைத்தானைச் செய்வது எவன்கொலோ? எம்மை . . . .

நயந்து, நலம் சிதைத்தான்

மன்றப் பனைமேல் மலை மாந் தளிரே! நீ

தொன்று இவ் உலகத்துக் கேட்டும் அறிதியோ?

மென் தோள் ஞெகிழ்த்தான் தகை அல்லால், யான் காணேன்

நன்று தீது என்று பிற; . . . .

நோய் எரியாகச் சுடினும், சுழற்றி, என்

ஆய் இதழ் உள்ளே கரப்பன் கரந்தாங்கே

நோய் உறு வெந் நீர்: தெளிப்பின், தலைக் கொண்டு

வேவது, அளித்து இவ் உலகு;

மெலியப் பொறுத்தேன்; களைந்தீமின் சான்றீர்! . . . .

நலிதரும் காமமும் கௌவையும் என்று, இவ்

வலிதின் உயிர் காவாத் தூங்கி, ஆங்கு, என்னை

நலியும் விழுமம் இரண்டு;

எனப் பாடி,

இனைந்து நொந்து அழுதனள்; நினைந்து நீடு உயிர்த்தனள்; . . . .

எல்லையும் இரவும் கழிந்தன என்று எண்ணி, எல்லிரா

நல்கிய கேள்வன் இவன் மன்ற, மெல்ல

மணியுள் பரந்த நீர் போலத் துணிவாம்

கலம் சிதை இல்லத்துக் காழ் கொண்டு தேற்றக்

கலங்கிய நீர்போல் தெளிந்து, நலம் பெற்றாள், . . . .

நல் எழில் மார்பனைச் சார்ந்து.