தீம் பால் கறந்த கலம் மாற்றி, கன்று எல்லாம்

தாம்பின் பிணித்து, மனை நிறீஇ, யாய் தந்த

பூங் கரை நீலம் புடை தாழ மெய் அசைஇ, பாங்கரும்

முல்லையும் தாய பாட்டங்கால் தோழி! நம்

புல்லினத்து ஆயர் மகளிரோடு எல்லாம் . . . .

ஒருங்கு விளையாட, அவ் வழி வந்த

குருந்தம்பூங் கண்ணிப் பொதுவன், மற்று என்னை,

'முற்று இழை ஏஎர் மட நல்லாய்! நீ ஆடும்

சிற்றில் புனைகோ, சிறிது?' என்றான்; எல்லா! நீ,

"பெற்றேம் யாம்" என்று, பிறர் செய்த இல் இருப்பாய்; . . . .

கற்றது இலை மன்ற காண்' என்றேன். 'முற்றிழாய்!

தாது சூழ் கூந்தல் தகை பெறத் தைஇய

கோதை புனைகோ, நினக்கு?' என்றான்; 'எல்லா! நீ

ஏதிலார் தந்த பூக் கொள்வாய்; நனி மிகப்

பேதையை மன்ற பெரிது' என்றேன். 'மாதராய்! . . . .

ஐய பிதிர்ந்த சுணங்கு அணி மென் முலைமேல்

தொய்யில் எழுதுகோ மற்று?' என்றான்; 'யாம் பிறர்

செய் புறம் நோக்கி இருத்துமோ? நீ பெரிது

மையலைமாதோ; விடுக!' என்றேன். தையலாய்!

சொல்லிய ஆறு எல்லாம் மாறு மாறு யான் பெயர்ப்ப, . . . .

அல்லாந்தான் போலப் பெயர்ந்தான்; அவனை நீ

ஆயர் மகளிர் இயல்பு உரைத்து, எந்தையும்

யாயும் அறிய உரைத்தீயின், யான் உற்ற

நோயும் களைகுவைமன்.