கார் ஆரப் பெய்த கடி கொள் வியன் புலத்துப்

பேராது சென்று, பெரும் பதவப் புல் மாந்தி,

நீர் ஆர் நிழல் குடம்சுட்டு இனத்துள்ளும்,

போர் ஆரா ஏற்றின், பொரு நாகு, இளம் பாண்டில்

தேர் ஊர, செம்மாந்தது போல், மதைஇனள் . . . .

பேர் ஊரும் சிற்றூரும் கௌவை எடுப்பவள் போல்,

மோரோடு வந்தாள் தகை கண்டை; யாரோடும்

சொல்லியாள் அன்றே வனப்பு

பண்ணித் தமர் தந்து, ஒரு புறம் தைஇய

கண்ணி எடுக்கல்லாக் கோடு ஏந்து அகல் அல்குல் . . . .

புண் இல்லார் புண்ணாக நோக்கும்; முழு மெய்யும்

கண்ணளோ? ஆயர் மகள்

இவள்தான் திருத்தாச் சுமட்டினள், ஏனைத் தோள் வீசி,

வரிக் கூழ வட்டி தழீஇ, அரிக் குழை

ஆடல் தகையள்; கழுத்தினும் வாலிது . . . .

நுண்ணிதாத் தோன்றும், நுசுப்பு

இடை தெரியா ஏஎர் இருவரும் தத்தம்

உடை வனப்பு எல்லாம் இவட்கு ஈத்தார்கொல்லோ?

படை இடுவான்மன் கண்டீர், காமன் மடை அடும்

பாலொடு கோட்டம் புகின்; . . . .

இவள் தான், வருந்த நோய் செய்து இறப்பின் அல்லால், மருந்து அல்லள்

'யார்க்கும் அணங்காதல் சான்றாள்' என்று, ஊர்ப் பெண்டிர்,

'மாங்காய் நறுங் காடி கூட்டுவேம்; யாங்கும்

எழு நின் கிளையொடு போக' என்று தத்தம்

கொழுநரைப் போகாமல் காத்து, முழு நாளும், . . . .

வாயில் அடைப்ப, வரும்.