இகல் வேந்தன் சேனை இறுத்த வாய் போல

அகல் அல்குல், தோள், கண், என மூவழிப் பெருகி,

நுதல், அடி, நுசுப்பு, என மூவழிச் சிறுகி,

கவலையால் காமனும் படை விடு வனப்பினோடு,

அகலாங்கண் அளை மாறி, அலமந்து, பெயருங்கால், . . . .

'நகை வல்லேன் யான்' என்று என் உயிரோடு படை தொட்ட

இகலாட்டி! நின்னை எவன் பிழைத்தேன், எல்லா! யான்;

அஃது அவலம் அன்று மன;

ஆயர் எமர் ஆனால், ஆய்த்தியேம் யாம், மிக;

காயாம்பூங் கண்ணிக் கருந் துவர் ஆடையை, . . . .

மேயும் நிரை முன்னர்க் கோல் ஊன்றி நின்றாய், ஓர்

ஆயனை அல்லை; பிறவோ அமரருள்

ஞாயிற்றுப் புத்தேள் மகன்;

அதனால் வாய்வாளேன்;

'முல்லை முகையும் முருந்தும் நிரைத்தன்ன . . . .

பல்லும் பணைத் தோளும், பேர் அமர் உண்கண்ணும்,

நல்லேன், யான்' என்று, நலத்தகை நம்பிய

சொல்லாட்டி! நின்னொடு சொல் ஆற்றுகிற்பார் யார்!

சொல்லாதி;

'நின்னைத் தகைத்தனென்,' 'அல்லல் காண்மன்; . . . .

மண்டாத கூறி, மழ குழக்கு ஆகின்றே,

கண்ட பொழுதே கடவரைப் போல, நீ

பண்டம் வினாய படிற்றால் தொடீஇய, நிற்

கொண்டது எவன் எல்லா! யான்,'

கொண்டது, . . . .

அளை மாறிப் பெயர்தருவாய்! அறிதியோ அஞ் ஞான்று,

தளவ மலர் ததைந்தது ஓர் கானச் சிற்றாற்று அயல்,

இள மாங்காய் போழ்ந்தன்ன கண்ணினால், என் நெஞ்சம்

களமாக் கொண்டு ஆண்டாய்; ஓர் கள்வியை அல்லையோ;

நின் நெஞ்சம் களமாக்கொண்டு யாம் ஆள, எமக்கு எவன் எளிதாகும்; . . . .

புனத்துளான் என்னைக்குப் புகா உய்த்துக் கொடுப்பதோ;

இனத்துளான் எந்தைக்குக் கலத்தொடு செல்வதோ;

தினைக் காலுள் யாய் விட்ட கன்று மேய்க்கிற்பதோ;

அனைத்து ஆக,

வெண்ணெய்த் தெழி கேட்கும் அண்மையால், சேய்த்து அன்றி, . . . .

அண்ணணித்து ஊர் ஆயின், நண்பகல் போழ்து ஆயின்,

கண் நோக்கு ஒழிக்கும் கவின் பெறு பெண் நீர்மை

மயில் எருத்து வண்ணத்து மாயோய்! மற்று இன்ன

வெயிலொடு, எவன், விரைந்து சேறி உதுக்காண்;

பிடி துஞ்சு அன்ன அறை மேல, நுங்கின் . . . .

தடி கண் புரையும் குறுஞ் சுனை ஆடி,

பனிப் பூந் தளவொடு முல்லை பறித்து,

தனி, காயாந் தண் பொழில், எம்மொடு வைகி,

பனிப் படச் செல்வாய், நும் ஊர்க்கு;

இனிச் செல்வேம், யாம்; . . . .

மா மருண்டன்ன மழைக் கண் சிற்றாய்த்தியர்

நீ மருட்டும் சொற்கண் மருள்வார்க்கு உரை, அவை

ஆ முனியா ஏறு போல், வைகல், பதின்மரைக்

காமுற்றுச் செல்வாய்; ஓர் கட்குத்திக் கள்வனை;

நீ எவன் செய்தி, பிறர்க்கு; . . . .

யாம் எவன் செய்தும், நினக்கு;

கொலை உண்கண், கூர் எயிற்று, கொய் தளிர் மேனி,

இனை வனப்பின், மாயோய்! நின்னின் சிறந்தார்

நில உலகத்து இன்மை தெளி; நீ வருதி;

மலையொடு மார்பு அமைந்த செல்வன் அடியைத் . . . .

தலையினால் தொட்டு உற்றேன், சூள்;

ஆங்கு உணரார் நேர்ப; அது பொய்ப்பாய் நீ; ஆயின்

தேம் கொள் பொருப்பன் சிறுகுடி எம் ஆயர்

வேந்து ஊட்டு அரவத்து, நின் பெண்டிர் காணாமல்,

காஞ்சித் தாது உக்கன்ன தாது எரு மன்றத்துத் . . . .

தூங்கும் குரவையுள் நின் பெண்டிர் கேளாமை,

ஆம்பற் குழலால் பயிர் பயிர் எம் படப்பைக்

காஞ்சிக் கீழ்ச் செய்தேம் குறி.