'அகவினம் பாடுவாம், தோழி!' 'அமர் கண்

நகை மொழி, நல்லவர் நாணும் நிலை போல்,

தகை கொண்ட ஏனலுள் தாழ் குரல் உரீஇ,

முகை வளர் சாந்து உரல், முத்து ஆர் மருப்பின்

வகை சால் உலக்கை வயின் வயின் ஓச்சி, . . . .

பகை இல் நோய் செய்தான் பய மலை ஏத்தி,

அகவினம் பாடுவாம், நாம்;

ஆய் நுதல், அணி கூந்தல், அம் பணைத் தட மென் தோள்,

தேன் நாறு கதுப்பினாய்! யானும் ஒன்று ஏத்துகு

வேய் நரல் விடரகம் நீ ஒன்று பாடித்தை; . . . .

கொடிச்சியர் கூப்பி வரை தொழு கை போல்,

எடுத்த நறவின் குலை அலங்காந்தள்

தொடுத்த தேன் சோர, தயங்கும் தன் உற்றார்

இடுக்கண் தவிர்ப்பான் மலை;

கல்லாக் கடுவன் கணம் மலி சுற்றத்து, . . . .

மெல் விரல் மந்தி குறை கூறும் செம்மற்றே

தொல் எழில் தோய்ந்தார் தொலையின், அவரினும்

அல்லற்படுவான் மலை;

புரி விரி, புதை துதை, பூத் ததைந்த தாழ் சினைத்

தளிர் அன்ன எழில் மேனி தகை வாட, நோய் செய்தான் . . . .

அரு வரை அடுக்கம் நாம் அழித்து ஒன்று பாடுவாம்;

விண் தோய் வரை, பந்து எறிந்த அயா வீட,

தண் தாழ் அருவி, அரமகளிர், ஆடுபவே

பெண்டிர் நலம் வௌவி, தன் சாரல் தாது உண்ணும்

வண்டின் துறப்பான் மலை; . . . .

ஒடுங்கா எழில் வேழம் வீழ் பிடிக்கு உற்ற

கடுஞ்சூல் வயாவிற்கு அமர்ந்து, நெடுஞ் சினைத்

தீம் கண் கரும்பின் கழை வாங்கும் 'உற்றாரின்

நீங்கலம்' என்பான் மலை;

என நாம், . . . .

தன் மலை பாட, நயவந்து கேட்டு, அருளி,

மெய்ம் மலி உவகையன் புகுதந்தான் புணர்ந்து ஆரா

மென் முலை ஆகம் கவின் பெற,

செம்மலை ஆகிய மலைகிழவோனே.