'பாடல் சால் சிறப்பின் சினையவும், சுனையவும்

நாடினர் கொயல் வேண்டா, நயந்து தாம் கொடுப்ப போல்,

தோடு அவிழ் கமழ் கண்ணி தையுபு புனைவார்கண்

தோடுறத் தாழ்ந்து, துறை துறை கவின் பெற,

செய்யவள் அணி அகலத்து ஆரமொடு அணி கொள்பு, . . . .

தொய்யகம் தாழ்ந்த கதுப்புப் போல் துவர் மணல்

வையை வார் அவிர் அறல், இடை போழும் பொழுதினான்

விரிந்து ஆனா மலராயின், விளித்து ஆலும் குயிலாயின்,

பிரிந்து உள்ளார் அவராயின், பேதுறூஉம் பொழுதாயின்,

அரும் படர் அவல நோய் ஆற்றுவள் என்னாது . . . .

வருந்த, நோய் மிகுமாயின் வணங்கிறை! அளி என்னோ?

புதலவை மலராயின், பொங்கரின வண்டாயின்,

அயலதை அலராயின், அகன்று உள்ளார் அவராயின்,

மதலை இல் நெஞ்சொடு மதனிலள் என்னாது

நுதல் ஊரும் பசப்பாயின் நுணங்கிறை! அளி என்னோ? . . . .

தோயின அறலாயின், சுரும்பு ஆர்க்கும் சினையாயின்,

மாவின தளிராயின், மறந்து உள்ளார் அவராயின்,

பூ எழில் இழந்த கண் புலம்பு கொண்டு அமையாது

பாயல் நோய் மிகுமாயின் பைந்தொடி! அளி என்னோ?'

என ஆங்கு, . . . .

ஆயிழாய்! ஆங்கனம் உரையாதி; சேயார்க்கு

நாம் தூது மொழிந்தனம் விடல் வேண்டா; நம்மினும்

தாம் பிரிந்து உறைதல் ஆற்றலர்,

பரிந்து எவன் செய்தி வருகுவர் விரைந்தே.