தொடங்கற்கண் தோன்றிய முதியவன் முதலாக,

அடங்காதார் மிடல் சாய, அமரர் வந்து இரத்தலின்,

மடங்கல் போல், சினைஇ, மாயம் செய் அவுணரைக்

கடந்து அடு முன்பொடு, முக்கண்ணான் மூஎயிலும்

உடன்றக்கால், முகம் போல ஒண் கதிர் தெறுதலின், . . . .

சீறு அருங் கணிச்சியோன் சினவலின் அவ் எயில்

ஏறு பெற்று உதிர்வன போல், வரை பிளந்து, இயங்குநர்

ஆறு கெட விலங்கிய அழல் அவிர் ஆர் இடை-

மறப்பு அருங் காதல் இவள் ஈண்டு ஒழிய,

இறப்பத் துணிந்தனிர், கேண்மின் மற்றைஇய! . . . .

தொலைவு ஆகி, இரந்தோர்க்கு ஒன்று ஈயாமை இழிவு என,

மலை இறந்து செயல் சூழ்ந்த பொருள் பொருள் ஆகுமோ

நிலைஇய கற்பினாள், நீ நீப்பின் வாழாதாள்,

முலை ஆகம் பிரியாமை பொருளாயின் அல்லதை;

இல் என, இரந்தார்க்கு ஒன்று ஈயாமை இழிவு என, . . . .

கல் இறந்து செயல் சூழ்ந்த பொருள் பொருள் ஆகுமோ-

தொல் இயல் வழாஅமைத் துணை எனப் புணர்ந்தவள்

புல் ஆகம் பிரியாமை பொருளாயின் அல்லதை;

இடன் இன்றி, இரந்தோர்க்கு ஒன்று ஈயாமை இழிவு என,

கடன் இறந்து செயல் சூழ்ந்த பொருள் பொருள் ஆகுமோ- . . . .

வடமீன் போல் தொழுது ஏத்த வயங்கிய கற்பினாள்

தட மென் தோள் பிரியாமை பொருளாயின் அல்லதை;

என, இவள்

புன் கண் கொண்டு இனையவும், பொருள்வயின் அகறல்

அன்பு அன்று, என்று யான் கூற, அன்புற்று, . . . .

காழ் வரை நில்லாக் கடுங் களிற்று ஒருத்தல்

யாழ் வரைத் தங்கியாங்குத், தாழ்பு, நின்

தொல் கவின் தொலைதல் அஞ்சி, என்

சொல் வரைத் தங்கினர், காதலோரே.