கடுஞ் சுறா எறிந்த கொடுந் தாட் தந்தை

புள் இமிழ் பெருங் கடல் கொள்ளான் சென்றென,

மனை அழுது ஒழிந்த புன் தலைச் சிறாஅர்

துணையதின் முயன்ற தீம் கண் நுங்கின்

பணை கொள் வெம் முலை பாடு பெற்று உவக்கும் . . . .

பெண்ணை வேலி, உழை கண் சீறூர்

நல் மனை அறியின், நன்றுமன்தில்ல;

செம்மல் நெஞ்சமொடு தாம் வந்து பெயர்ந்த

கானலொடு அழியுநர் போலாம் - பானாள்,

முனி படர் களையினும் களைப . . . .

நனி பேர் அன்பினர் காதலோரே.