பைம் புறப் புறவின் செங் காற் சேவல்

களரி ஓங்கிய கவை முடக் கள்ளி

முளரி அம் குடம்பை ஈன்று, இளைப்பட்ட

உயவு நடைப் பேடை உணீஇய, மன்னர்

முனை கவர் முது பாழ் உகு நெற் பெறூஉம் . . . .

அரண் இல் சேய் நாட்டு அதர் இடை, மலர்ந்த

நல் நாள் வேங்கைப் பொன் மருள் புதுப் பூப்

பரந்தன நடக்க, யாம் கண்டனம் மாதோ:

காண் இனி வாழி - என் நெஞ்சே! - நாண் விட்டு

அருந் துயர் உழந்த காலை . . . .

மருந்து எனப்படூஉம் மடவோளையே.