கல் அயற் கலித்த கருங் கால் வேங்கை

அலங்கல்அம் தொடலை அன்ன குருளை

வயப் புனிற்று இரும் பிணப் பசித்தென, வயப் புலி

புகர் முகம் சிதையத் தாக்கி, களிறு அட்டு,

உரும் இசை உரறும், உட்குவரு நடு நாள் . . . .

அருளினை போலினும், அருளாய் அன்றே

கனை இருள் புதைத்த அஞ்சுவரும் இயவில்

பாம்பு உடன்று இரிக்கும் உருமோடு,

ஓங்கு வரை நாட! நீ வருதலானே.