புதல்வன் ஈன்ற பூங் கண் மடந்தை

முலை வாய் உறுக்கும் கை போல், காந்தட்

குலைவாய் தோயும் கொழு மடல் வாழை

அம் மடல் பட்ட அருவித் தீம் நீர்

செம் முக மந்தி ஆரும் நாட! . . . .

முந்தை இருந்து நட்டோர் கொடுப்பின்,

நஞ்சும் உண்பர் நனி நாகரிகர்;

அம் சில் ஓதி என் தோழி தோட் துயில்

நெஞ்சின் இன்புறாய்ஆயினும், அது நீ

என் கண் ஓடி அளிமதி . . . .

நின் கண் அல்லது பிறிது யாதும் இலளே!