இலை மாண் பகழிச் சிலை மாண் இரீஇய

அன்பு இல் ஆடவர் அலைத்தலின், பலருடன்

வம்பலர் தொலைந்த அஞ்சுவரு கவலை,

அழல் போல் செவிய சேவல் ஆட்டி,

நிழலொடு கதிக்கும் நிணம் புரி முது நரி . . . .

பச்சூன் கொள்ளை மாந்தி, வெய்துற்று,

தேர் திகழ் வறும் புலம் துழைஇ, நீர் நயந்து,

பதுக்கை நீழல் ஒதுக்கு இடம் பெறாஅ

அருஞ் சுரக் கவலை வருதலின், வருந்திய

நமக்கும் அரிய ஆயின: அமைத் தோள் . . . .

மாண்புடைக் குறுமகள் நீங்கி,

யாங்கு வந்தனள்கொல்? அளியள் தானே!