கடுந் தேர் ஏறியும், காலின் சென்றும்,

கொடுங் கழி மருங்கின் அடும்பு மலர் கொய்தும்,

கைதை தூக்கியும், நெய்தல் குற்றும்,

புணர்ந்தாம் போல, உணர்ந்த நெஞ்சமொடு

வைகலும் இனையம் ஆகவும், செய் தார்ப் . . . .

பசும் பூண் வேந்தர் அழிந்த பாசறை,

ஒளிறு வேல் அழுவத்துக் களிறு படப் பொருத

பெரும் புண்ணுறுநர்க்குப் பேஎய் போல,

பின்னிலை முனியா நம்வயின்,

என் என நினையும்கொல், பரதவர் மகளே? . . . .