'மா என மதித்து மடல் ஊர்ந்து, ஆங்கு

மதில் என மதித்து வெண் தேர் ஏறி,

என் வாய் நின் மொழி மாட்டேன், நின் வயின்

சேரி சேரா வருவோர்க்கு, என்றும்

அருளல் வேண்டும், அன்பு உடையோய்!' என . . . .

கண் இனிதாகக் கோட்டியும் தேரலள்:

யானே - எல்வளை! - யாத்த கானல்

வண்டு உண் நறு வீ நுண்ணிதின் வரித்த

சென்னிச் சேவடி சேர்த்தின்,

'என் எனப் படுமோ?' என்றலும் உண்டே . . . .