கரு விரல் மந்திச் செம் முகப் பெருங் கிளை

பெரு வரை அடுக்கத்து அருவி ஆடி,

ஓங்கு கழை ஊசல் தூங்கி, வேங்கை

வெற்பு அணி நறு வீ கற்சுனை உறைப்ப,

கலையொடு திளைக்கும் வரைஅக நாடன் . . . .

மாரி நின்ற ஆர் இருள் நடு நாள்,

அருவி அடுக்கத்து, ஒரு வேல் ஏந்தி;

மின்னு வசி விளக்கத்து வருமெனின்,

என்னோ - தோழி! - நம் இன் உயிர் நிலையே?