தட மருப்பு எருமைப் பிணர்ச் சுவல் இரும் போத்து,

மட நடை நாரைப் பல் இனம் இரிய,

நெடு நீர்த் தண் கயம் துடுமெனப் பாய்ந்து,

நாட் தொழில் வருத்தம் வீட, சேண் சினை

இருள் புனை மருதின் இன் நிழல் வதியும் . . . .

யாணர் ஊர! நின் மாண் இழை மகளிரை

எம் மனைத் தந்து நீ தழீஇயினும், அவர்தம்

புன் மனத்து உண்மையோ அரிதே: அவரும்,

பைந் தொடி மகளிரொடு சிறுவர்ப் பயந்து,

நன்றி சான்ற கற்பொடு . . . .

எம் பாடு ஆதல் அதனினும் அரிதே.