வரையா நயவினர் நிரையம் பேணார்,

கொன்று ஆற்றுத் துறந்த மாக்களின் அடு பிணன்

இடு முடை மருங்கில், தொடும் இடம் பெறாஅது,

புனிற்று நிரை கதித்த, பொறிய முது பாறு

இறகு புடைத்து இற்ற பறைப் புன் தூவி . . . .

செங் கணைச் செறித்த வன்கண் ஆடவர்

ஆடு கொள் நெஞ்சமோடு அதர் பார்த்து அல்கும்,

அத்தம் இறந்தனர் ஆயினும், நத் துறந்து

அல்கலர் வாழி - தோழி! - உதுக் காண்:

இரு விசும்பு அதிர மின்னி . . . .

கருவி மா மழை கடல் முகந்தனவே!