நோகோ யானே, நோம் என் நெஞ்சே

'பனிப் புதல் ஈங்கை அம் குழை வருட,

சிறை குவிந்திருந்த பைதல் வெண் குருகு,

பார்வை வேட்டுவன், காழ் களைந்தருள,

மாரி நின்ற, மையல் அற்சிரம் . . . .

யாம் தன் உழையம் ஆகவும், தானே,

எதிர்த்த தித்தி முற்றா முலையள்,

கோடைத் திங்களும் பனிப்போள்

வாடைப் பெரும் பனிக்கு என்னள்கொல்?' எனவே.