'நொச்சி மா அரும்பு அன்ன கண்ண

எக்கர் ஞெண்டின் இருங் கிளைத் தொழுதி,

இலங்கு எயிற்று ஏஎர் இன் நகை மகளிர்

உணங்கு தினை துழவும் கை போல், ஞாழல்

மணம் கமழ் நறு வீ வரிக்கும் துறைவன் . . . .

தன்னொடு புணர்த்த இன் அமர் கானல்,

தனியே வருதல் நனி புலம்பு உடைத்து' என,

வாரேன்மன் யான், வந்தனென் தெய்ய;

சிறு நா ஒண் மணித் தௌ இசை கடுப்ப,

இன மீன் ஆர்கை ஈண்டு புள் ஒலிக்குரல், . . . .

'இவை மகன்' என்னா அளவை,

வய மான் தோன்றல் வந்து நின்றனனே.