தொன்று படு துப்பொடு முரண் மிகச் சினைஇக்

கொன்ற யானைச் செங் கோடு கழாஅ,

அழி துளி பொழிந்த இன் குரல் எழிலி,

எஃகுறு பஞ்சிற்று ஆகி, வைகறைக்

கோடு உயர் நெடு வரை ஆடும் நாட! நீ . . . .

நல்காய்ஆயினும், நயன் இல செய்யினும்,

நின் வழிப்படூஉம் என் தோழி நல் நுதல்

விருந்து இறைகூடிய பசலைக்கு

மருந்து பிறிது இன்மை நன்கு அறிந்தனை சென்மே!