'சிறு வீ முல்லைத் தேம் கமழ் பசு வீ,

பொறி வரி நல் மான் புகர் முகம் கடுப்ப,

தண் புதல் அணிபெற மலர, வண் பெயல்

கார் வரு பருவம்' என்றனர்மன் - இனி,

பேர் அஞர் உள்ளம் நடுங்கல் காணியர், . . . .

அன்பு இன்மையின் பண்பு இல பயிற்றும்

பொய் இடி அதிர் குரல் வாய் செத்து ஆலும்

இன மயில் மடக் கணம் போல,

நினை மருள்வேனோ? வாழியர், மழையே!