தேம் படு சிலம்பில் தௌ அறல் தழீஇய

துறுகல் அயல தூ மணல் அடைகரை,

அலங்கு சினை பொதுளிய நறு வடி மாஅத்துப்

பொதும்புதோறு அல்கும் பூங் கண் இருங் குயில்,

'கவறு பெயர்த்தன்ன நில்லா வாழ்க்கை இட்டு . . . .

அகறல் ஓம்புமின், அறிவுடையீர்!' என,

கையறத் துறப்போர்க் கழறுவ போல,

மெய் உற இருந்து மேவர நுவல,

இன்னாது ஆகிய காலை, பொருள்வயிற்

பிரியல் ஆடவர்க்கு இயல்பு எனின், . . . .

அரிது மன்றம்ம, அறத்தினும் பொருளே?