வறம் கொல வீந்த கானத்து, குறும் பூங்

கோதை மகளிர் குழூஉ நிரை கடுப்ப,

வண்டு வாய் திறப்ப விண்ட பிடவம்,

மாலை அந்தி, மால் அதர் நண்ணிய

பருவம் செய்த கருவி மா மழை! . . . .

'அவர் நிலை அறியுமோ, ஈங்கு' என வருதல்

சான்றோர்ப் புரைவதோ அன்றே; மான்று உடன்

உர உரும் உரறும் நீரின், பரந்த

பாம்பு பை மழுங்கல் அன்றியும், மாண்ட

கனியா நெஞ்சத்தானும், . . . .

இனிய அல்ல, நின் இடி நவில் குரலே.