உரவுத் திரை பொருத பிணர் படு தடவு முதல்,

அரவு வாள் வாய முள் இலைத் தாழை

பொன் நேர் தாதின் புன்னையொடு கமழும்

பல் பூங் கானல் பகற்குறி வந்து, நம்

மெய் கவின் சிதையப் பெயர்ந்தனனாயினும், . . . .

குன்றின் தோன்றும் குவவு மணல் ஏறி,

கண்டனம் வருகம் சென்மோ - தோழி!

தண் தார் அகலம் வண்டு இமிர்பு ஊத,

படு மணிக் கலி மாக் கடைஇ,

நெடு நீர்ச் சேர்ப்பன் வரூஉம் ஆறே. . . . .