முயப் பிடிச் செவியின் அன்ன பாசடை,

கயக் கணக் கொக்கின் அன்ன கூம்பு முகை,

கணைக் கால், ஆம்பல் அமிழ்து நாறு தண் போது,

குணக்குத் தோன்று வெள்ளியின், இருள் கெட விரியும்

கயற்கணம் கலித்த பொய்கை ஊர! . . . .

முனிவு இல் பரத்தையை எற் துறந்து அருளாய்;

நனி புலம்பு அலைத்த எல்லை நீங்க,

புதுவறம்கூர்ந்த செறுவில் தண்ணென

மலி புனல் பரத்தந்தாஅங்கு,

இனிதே தெய்ய, நின் காணுங்காலே. . . . .