இவள்தன், காமம் பெருமையின், காலை என்னாள்; நின்

அன்பு பெரிது உடைமையின், அளித்தல் வேண்டி,

பகலும் வருதி, பல் பூங் கானல்;

இன்னீர்ஆகலோ இனிதால் எனின், இவள்

அலரின் அருங் கடிப் படுகுவள்; அதனால் . . . .

எல்லி வம்மோ! - மெல்லம் புலம்ப!

சுறவினம் கலித்த நிறை இரும் பரப்பின்

துறையினும் துஞ்சாக் கண்ணர்

பெண்டிரும் உடைத்து, இவ் அம்பல் ஊரே.