மணி கண்டன்ன மா நிறக் கருவிளை

ஒண் பூந் தோன்றியொடு தண் புதல் அணிய,

பொன் தொடர்ந்தன்ன தகைய நன் மலர்க்

கொன்றை ஒள் இணர் கோடுதொறும் தூங்க,

வம்பு விரித்தன்ன செம் புலப் புறவில், . . . .

நீர் அணிப் பெரு வழி நீள் இடைப் போழ,

செல்க - பாக! - நின் செய்வினை நெடுந் தேர்:

விருந்து விருப்புறூஉம் பெருந் தோட் குறுமகள்,

மின் ஒளிர் அவிர் இழை நல் நகர் விளங்க,

நடை நாட் செய்த நவிலாச் சீறடிப் . . . .

பூங் கட் புதல்வன் உறங்குவயின் ஒல்கி,

'வந்தீக, எந்தை!' என்னும்

அம் தீம் கிளவி கேட்கம் நாமே.