அட்டரக்கு உருவின் வட்டு முகை ஈங்கைத்

துய்த் தலைப் புது மலர்த் துளி தலைக் கலாவ,

நிறை நீர்ப் புனிற்றுப் புலம் துழைஇ, ஆனாய்,

இரும் புறம் தழூஉம் பெருந் தண் வாடை!

நினக்குத் தீது அறிந்தன்றோ இலமே; . . . .

பணைத் தோள் எல் வளை ஞெகிழ்த்த எம் காதலர்

அருஞ் செயல் பொருட் பிணிப் பிரிந்தனராக,

யாரும் இல் ஒரு சிறை இருந்து,

பேர் அஞர் உறுவியை வருத்தாதீமே!