'குருதி வேட்கை உரு கெழு வய மான்

வலி மிகு முன்பின் மழ களிறு பார்க்கும்

மரம் பயில் சோலை மலிய, பூழியர்

உருவத் துருவின், நாள் மேயல் ஆரும்

மாரி எண்கின் மலைச் சுர நீள் இடை, . . . .

நீ நயந்து வருதல் எவன்?' எனப் பல புலந்து,

அழுதனை உறையும் அம் மா அரிவை!

பயம் கெழு பலவின் கொல்லிக் குட வரைப்

பூதம் புணர்த்த புதிது இயல் பாவை

விரி கதிர் இள வெயில் தோன்றி அன்ன, நின் . . . .

ஆய் நலம் உள்ளி வரின், எமக்கு

ஏமம் ஆகும், மலைமுதல் ஆறே.