'சிறு வீ ஞாழல் தேன் தோய் ஒள் இணர்

நேர் இழை மகளிர் வார் மணல் இழைத்த

வண்டற் பாவை வன முலை முற்றத்து,

ஒண் பொறிச் சுணங்கின் ஐது படத் தாஅம்

கண்டல் வேலிக் காமர் சிறுகுடி, . . . .

எல்லி வந்தன்றோ தேர்?' எனச் சொல்லி,

அலர் எழுந்தன்று இவ் ஊரே; பலருளும்

என் நோக்கினளே அன்னை; நாளை

மணிப் பூ முண்டகம் கொய்யேன் ஆயின்,

அணிக் கவின் உண்மையோ அரிதே; மணிக் கழி . . . .

நறும் பூங் கானல் வந்து, அவர்

வறுந் தேர் போதல் அதனினும் அரிதே.