உள் இறைக் குரீஇக் கார் அணற் சேவல்

பிற புலத் துணையோடு உறை புலத்து அல்கி,

வந்ததன் செவ்வி நோக்கி, பேடை

நெறி கிளர் ஈங்கைப் பூவின் அன்ன

சிறு பல் பிள்ளையொடு குடம்பை கடிதலின், . . . .

துவலையின் நனைந்த புறத்தது அயலது

கூரல் இருக்கை அருளி, நெடிது நினைந்து,

ஈர நெஞ்சின் தன் வயின் விளிப்ப,

கையற வந்த மையல் மாலை

இரீஇய ஆகலின், இன் ஒலி இழந்த . . . .

தார் அணி புரவி தண் பயிர் துமிப்ப

வந்தன்று, பெருவிறல் தேரே;

உய்ந்தன்றாகும், இவள் ஆய் நுதற் கவினே.