சுரும்பு உண விரிந்த கருங் கால் வேங்கைப்

பெருஞ் சினைத் தொடுத்த கொழுங் கண் இறாஅல்,

புள்ளுற்றுக் கசிந்த தீம் தேன் கல் அளைக்

குறக் குறுமாக்கள் உண்ட மிச்சிலைப்

புன் தலை மந்தி வன் பறழ் நக்கும் . . . .

நன் மலை நாட! பண்பு எனப் படுமோ-

நின் நயந்து உறைவி இன் உயிர் உள்ளாய்,

அணங்குடை அரவின் ஆர் இருள் நடு நாள்,

மை படு சிறு நெறி எஃகு துணை ஆக

ஆரம் கமழும் மார்பினை, . . . .

சாரற் சிறுகுடி ஈங்கு நீ வரலே?