அமர்க் கண் ஆமான் அரு நிறம் முள்காது

பணைத்த பகழிப் போக்கு நினைந்து, கானவன்,

'அணங்கொடு நின்றது மலை, வான் கொள்க' எனக்

கடவுள் ஓங்கு வரை பேண்மார், வேட்டு எழுந்து,

கிளையொடு மகிழும் குன்ற நாடன் . . . .

அடைதரும்தோறும், அருமை தனக்கு உரைப்ப,

'நப் புணர்வு இல்லா நயன் இலோர் நட்பு

அன்ன ஆகுக' என்னான்;

ஒல்காது ஒழி; மிகப் பல்கின தூதே.