குண கடல் முகந்து, குடக்கு ஏர்பு இருளி,

மண் திணி ஞாலம் விளங்க, கம்மியர்

செம்பு சொரி பானையின் மின்னி, எவ் வாயும்

தன் தொழில் வாய்த்த இன் குரல் எழிலி

தென்புல மருங்கில் சென்று அற்றாங்கு, . . . .

நெஞ்சம் அவர்வயின் சென்றென, ஈண்டு ஒழிந்து,

உண்டல் அளித்து என் உடம்பே- விறல் போர்

வெஞ் சின வேந்தன் பகை அலைக் கலங்கி,

வாழ்வோர் போகிய பேர் ஊர்ப்

பாழ் காத்திருந்த தனி மகன் போன்றே. . . . .