பைங் காய் நல் இடம் ஒரீஇய செங்காய்க்

கருங் களி ஈந்தின் வெண் புறக் களரி

இடு நீறு ஆடிய கடு நடை ஒருத்தல்

ஆள் பெறல் நசைஇ, நாள் சுரம் விலங்கி,

துனைதரும் வம்பலர்க் காணாது, அச் சினம் . . . .

பனைக் கான்று ஆறும் பாழ் நாட்டு அத்தம்,

இறந்து செய் பொருளும் இன்பம் தரும் எனின்,

இளமையின் சிறந்த வளமையும் இல்லை;

இளமை கழிந்த பின்றை, வளமை

காமம் தருதலும் இன்றே; அதனால், . . . .

நில்லாப் பொருட் பிணிச் சேறி;

வல்லே- நெஞ்சம்!- வாய்க்க நின் வினையே!