விதையர் கொன்ற முதையல் பூழி,

இடு முறை நிரப்பிய ஈர் இலை வரகின்

கவைக் கதிர் கறித்த காமர் மடப் பிணை,

அரலை அம் காட்டு இரலையொடு, வதியும்

புறவிற்று அம்ம, நீ நயந்தோள் ஊரே: . . . .

'எல்லி விட்டன்று, வேந்து' எனச் சொல்லுபு

பரியல்; வாழ்க, நின் கண்ணி!- காண் வர

விரி உளைப் பொலிந்த வீங்கு செலல் கலி மா

வண் பரி தயங்க எழீஇ, தண் பெயற்

கான் யாற்று இகுமணற் கரை பிறக்கு ஒழிய, . . . .

எல் விருந்து அயரும் மனைவி

மெல் இறைப் பணைத் தோள் துயில் அமர்வோயே!