முளி கொடி வலந்த முள் அரை இலவத்து

ஒளிர் சினை அதிர வீசி, விளிபட

வெவ் வளி வழங்கும் வேய் பயில் மருங்கில்,

கடு நடை யானை கன்றொடு வருந்த,

நெடு நீர் அற்ற நிழல் இல் ஆங்கண் . . . .

அருஞ் சுரக் கவலைய என்னாய்; நெடுஞ் சேண்

பட்டனை, வாழிய- நெஞ்சே!- குட்டுவன்

குட வரைச் சுனைய மா இதழ்க் குவளை

வண்டு படு வான் போது கமழும்

அம் சில் ஓதி அரும் படர் உறவே. . . . .