'பிரசம் தூங்க, பெரும் பழம் துணர,

வரை வெள் அருவி மாலையின் இழிதர,

கூலம் எல்லாம் புலம்புஉக, நாளும்

மல்லற்று அம்ம, இம் மலை கெழு வெற்பு!' எனப்

பிரிந்தோர் இரங்கும் பெருங் கல் நாட! . . . .

செல்கம்; எழுமோ; சிறக்க, நின் ஊழி!

மருங்கு மறைத்த திருந்து இழைப் பணைத் தோள்,

நல்கூர் நுசுப்பின், மெல் இயல், குறுமகள்

பூண் தாழ் ஆகம் நாண் அட வருந்திய

பழங்கண் மாமையும் உடைய; தழங்கு குரல் . . . .

மயிர்க் கண் முரசினோரும் முன்

உயிர்க் குறியெதிர்ப்பை பெறல் அருங்குரைத்தே.