வேர் பிணி வெதிரத்துக் கால் பொரு நரல் இசை

கந்து பிணி யானை அயர் உயிர்த்தன்ன

என்றூழ் நீடிய வேய் பயில் அழுவத்து,

குன்று ஊர் மதியம் நோக்கி, நின்று, நினைந்து,

உள்ளினென் அல்லெனோ யானே- 'முள் எயிற்று, . . . .

திலகம் தைஇய தேம் கமழ் திரு நுதல்,

எமதும் உண்டு, ஓர் மதிநாட் திங்கள்,

உரறு குரல் வெவ் வளி எடுப்ப, நிழல் தப

உலவை ஆகிய மரத்த

கல் பிறங்கு உயர் மலை உம்பரஃது' எனவே? . . . .