அன்றை அனைய ஆகி, இன்றும், எம்

கண் உளபோலச் சுழலும்மாதோ-

புல் இதழ்க் கோங்கின் மெல் இதழ்க் குடைப் பூ

வைகுறு மீனின் நினையத் தோன்றி,

புறவு அணி கொண்ட பூ நாறு கடத்திடை, . . . .

கிடின்என இடிக்கும் கோல் தொடி மறவர்

வடி நவில் அம்பின் வினையர் அஞ்சாது

அமரிடை உறுதர, நீக்கி, நீர்

எமரிடை உறுதர ஒளித்த காடே.