மா இரும் பரப்பகம் துணிய நோக்கி,

சேயிறா எறிந்த சிறு வெண் காக்கை

பாய் இரும் பனிக் கழி துழைஇ, பைங் கால்

தான் வீழ் பெடைக்குப் பயிரிடூஉ, சுரக்கும்

சிறு வீ ஞாழல் துறையுமார் இனிதே; . . . .

பெரும் புலம்பு உற்ற நெஞ்சமொடு, பல நினைந்து,

யானும் இனையேன்- ஆயின், ஆனாது

வேறு பல் நாட்டில் கால் தர வந்த

பல உறு பண்ணியம் இழிதரு நிலவுமணல்

நெடுஞ் சினைப் புன்னைக் கடுஞ் சூல் வெண் குருகு . . . .

உலவுத் திரை ஓதம் வெரூஉம்

உரவு நீர்ச் சேர்ப்பனொடு மணவா ஊங்கே.