அன்னாய் வாழிவேண் டன்னை என்னை

தானும் மலைந்தான் எமக்கும் தழையாயின

பொன்வீ மணியரும் பினவே

என்ன மரம்கொல்அவர் சாரல் அவ்வே. . . . .