வெள்ளியும் இருவிசும்பு ஏர்தரும்; புள்ளும்

உயர்சினைக் குடம்பைக் குரல்தோற் றினவே;

பொய்கையும் போடுகண் விழித்தன; பையச்

சுடரும் சுருங்கின்று, ஒளியே; பாடெழுந்து

இரங்குகுரல் முரசமொடு வலம்புரி ஆர்ப்ப, . . . .

இரவுப் புறங்கண்ட காலைத் தோன்றி,

எகுஇருள் அகற்றும் ஏமப் பாசறை,

வைகறை அரவம் கேளியர்! பலகோள்

செய்தார் மார்ப! எழுமதி துயில்! எனத்,

தெண்கண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி, . . . .

நெடுங்கடைத் தோன்றி யேனே; அது நயந்து,

உள்ளி வந்த பரிசிலன் இவன் என,

நெய்யுறப் பொரித்த குய்யுடை நெடுஞ்சூடு,

மணிக்கலன் நிறைந்த மணநாறு தேறல்,

பாம்புரித் தன்ன வான்பூங் கலிங்கமொடு, . . . .

மாரி யன்ன வண்மையின் சொரிந்து,

வேனில் அன்ன என் வெப்பு நீங்க,

அருங்கலம் நல்கி யோனே; என்றும்,

செறுவிற் பூத்த சேயிதழ்த் தாமரை,

அறுதொழில் அந்தணர் அறம்புரிந்து எடுத்த . . . .

தீயொடு விளங்கும் நாடன், வாய்வாள்

வலம்படு தீவிற் பொலம்பூண் வளவன்;

எறிதிரைப் பெருங்கடல் இறுதிக்கண் செலினும்,

தெறுகதிர்க் கனலி தென்திசைத் தோன்றினும்,

என்னென்று அஞ்சலம் யாமே; வென்வெல் . . . .

அருஞ்சமம் கடக்கும் ஆற்றல், அவன்

திருந்துகழல் நோன்தாள் தண்நிழ லேமே!