களரி பரந்து, கள்ளி போகிப்

பகலும் கூஉம் கூகையொடு பேழ்வாய்

ஈம விளக்கின் பேஎய் மகளிரொடு

அஞ்சு வந்தன்று, இம் மஞ்சுபடு முதுகாடு,

நெஞ்சு அமர் காதலர் அழுத கண்ணீர் . . . .

என்பு படு சுடலை வெண்ணீறு அவிப்ப,

எல்லார் புறனும் தான் கண்டு உலகத்து

மன்பதைக் கெல்லாம் தானாய்த்

தன் புறம் காண்போர்க் காண்பு அறியாதே!