என்னை மார்பிற் புண்ணும் வெய்ய

நடுநாள் வந்து தும்பியும் துவைக்கும்;

நெடுநகர் வரைப்பின் விளக்கும் நில்லா;

துஞ்சாக் கண்ணே துயிலும் வேட்கும்;

அஞ்சுவரு குராஅல் குரலும் தூற்றும்; . . . .

நெல்நீர் எறிந்து விரிச்சி ஓர்க்கும்

செம்முது பெண்டின் சொல்லும் நிரம்பா;

துடிய! பாண! பாடுவல் விறலி!

என்ஆ குவிர்கொல்? அளியிர்; நுமக்கும்

இவண் உறை வாழ்க்கையோ, அரிதே! யானும் . . . .

மண்ணுறு மழித்தலைத், தெண்ணீர் வாரத்,

தொன்றுதாம் உடுத்த அம்பகைத் தெரியல்

சிறுவெள் ஆம்பல் அல்லி உண்ணும்

கழிகல மகளிர் போல,

வழிநினைந்து இருத்தல், அதனினும் அரிதே! . . . .