ஆடு நடைப் புரவியும், களிறும், தேரும்,

வாடா யாணர் நாடும், ஊரும்,

பாடுநர்க்கு அருகா ஆஅய் அண்டிரன்,

கோடு ஏந்து அல்குல் குறுந்தொடி மகளிரொடு,

காலன் என்னும் கண்ணிலி உய்ப்ப, . . . .

மேலோர் உலகம் எய்தினன், எனாஅப்,

பொத்த அறையுள் போழ்வாய்க் கூகை

‘சுட்டுக் குவி’ எனச் செத்தோர்ப் பயிரும்,

கள்ளியம் பறந்தலை ஒரு சிறை அல்கி,

ஒள் எரி நைப்ப உடம்பு மாய்ந்தது, . . . .

புல்லென் கண்ணர், புரவலர்க் காணாது,

கல்லென் சுற்றமொடு, கையழிந்து, புலவர்

வாடிய பசியர் ஆகிப், பிறர்

நாடுபடு செலவினர் ஆயினர், இனியே.