நிரப்பாது கொடுக்கும் செல்வமும் இலனே;

இல்லென மறுக்கும் சிறுமையும் இலனே;

இறையுறு விழுமம் தாங்கி, அமர்அகத்து

இரும்புசுவைக் கொண்ட விழுப்புண்நோய் தீர்ந்து,

மருந்துகொள் மரத்தின் வாள்வடு மயங்கி, . . . .

வடுவின்றி வடிந்த யாக்கையன், கொடையெதிர்ந்து,

ஈர்ந்தை யோனே, பாண்பசிப் பகைஞன்;

இன்மை தீர வேண்டின், எம்மொடு

நீயும் வம்மோ? முதுவாய் இரவல!

யாம்தன் இரக்கும் காலைத், தான்எம் . . . .

உண்ணா மருங்குல் காட்டித், தன்ஊர்க்

கருங்கைக் கொல்லனை இரக்கும்,

திருந்திலை நெடுவேல் வடித்திசின் எனவே.