பருத்திப் பெண்டின் பனுவல் அன்ன,

நெருப்புச் சினந்தணிந்த நிணந்தயங்கு கொழுங்குறை,

பரூஉக் கண் மண்டை யடு, ஊழ்மாறு பெயர

உண்கும், எந்தை! நிற் காண்குவந் திசினே,

நள் ளாதார் மிடல் சாய்ந்த . . . .

வல்லாள! நின் மகிழிருக் கையே

உழுத நோன் பகடு அழிதின் றாங்கு

நல்லமிழ்து ஆக, நீ நயந்துண்ணும் நறவே;

குன்றத் தன்ன களிறு பெயரக்,

கடந்தட்டு வென்றோனும், நிற் கூறும்மே; . . . .

‘வெலீஇயோன் இவன்’ எனக்

‘கழலணிப் பொலிந்த சேவடி நிலங் கவர்பு

விரைந்து வந்து, சமந் தாங்கிய,

வல்வேல் மலையன் அல்லன் ஆயின்

நல்லமர் கடத்தல் எளிதுமன், நமக்கு’ எனத், . . . .

தோற்றோன் தானும், நிற்கூ றும்மே,

‘தொலைஇயோன் அவன்’ என,

ஒருநீ ஆயினை; பெரும! பெரு மழைக்கு

இருக்கை சான்ற உயர் மலைத்

திருத்தகு சேஎய்! நிற் பெற்றிசி னோர்க்கே . . . .