நூல்கள்›புறநானூறு›பாடல் 2160

பாடல் 2160

கொண்டைக் கூழைத் தண்டழைக் கடைசியர்

சிறுமாண் நெய்தல் ஆம்பலொடு கட்கும்,

மலங்கு மிளிர், செறுவின் தளம்புதடிந் திட்ட

பழன வாளைப் பரூஉக்கண் துணியல்

புதுநெல் வெண்சோற்றுக் கண்ணுறை ஆக, . . . .

விலாப் புடை மருங்கு விசிப்ப மாந்தி,

நீடுகதிர்க் கழனிச் சூடுதடு மாறும்

வன்கை வினைஞர் புன்தலைச் சிறாஅர்

தெங்குபடு வியன்பழம் முனையின், தந்தையர்

குறைக்கண் நெடுபோர் ஏறி, விசைத் தெழுந்து, . . . .

செழுங்கோட் பெண்ணைப் பழந்தொட முயலும்,

வைகல் யாணர், நன்னாட்டுப் பொருநன்,

எகுவிளங்கு தடக்கை இயல்தேர்ச் சென்னி,

சிலைத்தார் அகலம் மலைக்குநர் உளர்எனின்,

தாமறி குவர்தமக்கு உறுதி; யாம் அவன் . . . .

எழுஉறழ் திணிதோள் வழுவின்றி மலைந்தோர்

வாழக் கண்டன்றும் இலமே; தாழாது,

திருந்து அடி பொருந்த வல்லோர்

வருந்தக் காண்டல், அதனினும் இலமே!

மலைந்தோரும் பணிந்தோரும்!

← பாடல் 2159பாடல் 2161 →
தமிழ் இலக்கியம்Tamil Literature
நாவல்கள்