அடுநை யாயினும், விடுநை யாயினும்,

நீ அளந் தறிதி நின் புரைமை; வார்தோல்,

செயறியரிச் சிலம்பின், குறுந்தொடி மகளிர்

பொலஞ்செய் கழங்கின் தெற்றி யாடும்

தண்ணான் பொருநை வெண்மணல் சிதையக், . . . .

கருங்கைக் கொல்லன் அரஞ்செய் அவ்வாய்

நெடுங்கை நவியம் பாய்தலின், நிலையழிந்து,

வீகமழ் நெடுஞ்சினை புலம்பக், காவுதொறும்

கடிமரம் தடியும் ஓசை தன்ஊர்

நெடுமதில் வரைப்பின் கடிமனை இயம்ப, . . . .

ஆங்குஇனி திருந்த வேந்தனொடு, ஈங்குநின்

சிலைத்தார் முரசும் கறங்க,

மலைத்தனை எண்பது நாணுத்தகவு உடைத்தே.